Λύκος

Πικρό το στόμα απ' τις πληγές
που οι κραυγές χαραξαν
Κυρτή η ράχη σου
ματώνει η μολυσμένη σάρκα
Ήχοι απο θρύψαλα ψυχής
που φτύνεις στον αέρα
ξερνάς με ρίγη και σπασμούς
θνητές αξίες που απο λάθος κουβαλούσες
Σφίγγεις τα δόντια
Μπηγεις τα νύχια
σπας κάθε ανθρωπινη χορδή
που τωρα πάλλεται απο άρνηση ακομα

Σε μια νυχτα αρρωστησες
μα θα σου πάρει χρόνο
Να αλυχτάς στα φανερά θρηνώντας αναμνήσεις
Λύκος στα δάση των τετελεσμένων
Θηρίο στη νύχτα των μεταμορφωμένων

Άντεξε τη μετάλλαξη κάθε συναισθηματικού νευρώνα
αφέσου στην εξέλιξη απο ψυχή σε ψίχα
και σύντομα όλοι θα ξεχάσουν
Θα έχεις την πανσέληνο να κλαις, επέτειο θανάτου.  

Αθήνα,
2013