Συρμάτινη αγκαλιά

Καιρό που βρήκες να ονειρευτείς
Μέρες για να χαράξεις
Που όλοι αγριεμένοι κι άγνωστοι
Αθόρυβα κινούνται σε μια κοινόβια ζούγκλα

Τους βλέπεις ν’ αγκαλιάζονται
Χωρίς ματιές να συναντιούνται
Πλέγμα συρμάτινο ανάμεσα τους
Τους λερώνει τα ρούχα με αίμα

Με τα δόντια σφιγμένα βογκούν
Καθώς στα κορμιά τους μπίγεται
Της Ιστορίας η σκουριά

Ποια πατρίδα να στεγάσει μια ταπεινή επιβίωση τους;
Ποιος ηγέτης να τους βάλει ήρεμους πια για ύπνο;
Ποια αλήθεια να ξυπνήσει το κοιμισμένο ένστικτο τους;

Ποιος  φόβος;
Ποια ελπίδα;
Ποιος συμβιβασμός;

Διαπραγματεύτηκε η σιωπή για ένα ξερό χαμόγελο
Που έμεινε στα χείλη τους σκεπάζοντας την αγωνία
Του έδωσε το ματωμένο χέρι της
Τον κοίταξε με ιδρωμένα μάτια
Λέξη δεν βγήκε από το στόμα της
Σκέφτηκε να τρέξει πάλι μακριά
Να κρύψει πάλι τη ζωή της στο συρτάρι
Με τα όνειρα που η σκόνη δεν πρόλαβε να πιάσει
Σαν παιδικό βιβλίο που κρυφά πριν πέσει για ύπνο ξεφυλλίζει

Πήρε ανάσα κι αργά εφάρμοσε το κορμί της πάνω του
Κάθε εκατοστό ο ένας προς τον άλλον
Κι ο πόνος απ’ τα σύρματα δυνάμωνε
Σαν κραυγή που ξέχναγε να σταματήσει

Έσφιξε κι εκείνος τις γροθιές του για ν’ αντέξει
Αυτό είναι το τίμημα για αίμα και δάκρυα
Που αξίζει να χυθούν
Για μια αλήθεια που αξίζει να παλέψουν

Είναι εκεί… μαζί
Κι αυτό το συρματόπλεγμα που φτιάχτηκε
Για να τους κρατά μακριά απ’ το φόβο
Αιματηρή προέκταση που τους κρατά δεμένους
Μαζί  βιώνουν τις κοινές πληγές
Θα βρουν μαζί τον τρόπο να τις κλείσουν;

Αθήνα,

2010