Τούβλινη βαριά ψυχή
Με ετοιμόρροπη σκεπή και αχτένιστο χορτάρι ολόγυρα του
Πέτρινοι τοίχοι, άδεια δωμάτια και σιωπή
Σπίτια που τώρα δείχνουν φτωχικά
Εγκαταλελειμμένα
Λερωμένοι τοίχοι και ρωγμές
Παντζούρια κλειστά, σοβάδες πεσμένοι
Πόσων χρονών να είναι άραγε;
Τι ιστορίες να έχει να μας πει;
Κάποιος θα ονειρεύτηκε σε τούτο το μπαλκόνι
Κάποιος θα έκλαψε στο παράθυρο κοντά
Τακούνια που με ρυθμό χτυπήθηκαν στο πάτωμα
Μάτια που θόλωσαν ενώ έκανα έρωτα
Παιδιά που τρέχανε στο χολ
Ολότελα αληθινή, ολόκληρη ζωή
Δοξασμένες μέρες με κύρος και χλιδή
Άνθρωποι που αγκάλιασαν και ζέσταναν
Τους τώρα κρύους τοίχους
Έμεινε μοναχό τώρα του να θυμάται
Πως κάποιοι κάποτε το αγαπούσαν
Κι άλλοι στο δρόμο με θαυμασμό και ζήλεια το κοιτούσαν
Μην κλαίς ψυχή χωρίς φωνή
δεν σε κάνει φάντασμα το ξεθωριασμένο χρώμα
Στάσου εκεί να μας κοιτάς πιο σοφό από τα υπόγεια ρετιρέ
Να μας θυμίζεις πως ζούσαν κάποτε οι άνθρωποι.
Αθήνα,
2011
Αθήνα,
2011